Rob Bakker

‘Je kunt altijd meer dan je denkt’

Rob Bakker reed tijdens een patrouille in Uruzgan op een bermbon en raakte ernstig gewond aan beide benen. In het rechterbeen zaten elf breuken, links waren ze niet te tellen. Rob: ‘ Ik dacht: een breuk herstellen duurt zes weten, daarna ga ik weer aan de slag’. Dat bleek iets te optimistisch.

‘Achtenveertig uur na de explosie lag ik in het Centraal Militair Hospitaal in Utrecht, waar ik in twee maanden tijd tal van operaties heb ondergaan. Ik was blij toen ik mocht gaan revalideren. Mijn aankomst bij het Militair Revalidatie Centrum in Doorn zal ik nooit vergeten. Het leek alsof Frankenstein Center Parcs had bezocht: ‘Zo’n mooie omgeving met al die oorlogsslachtoffers zonder armen, benen of ogen, heel bizar.’

Hoezo klaar?

Met fysio- en hydrotherapie en sporten werd mijn rechterbeen snel sterker en kon ik het gaan belasten. Links lukte niet, te veel breuken en te complex. Daarnaast had ik last van infecties aan dat been. In zo’n bom zit zoveel troep en dan dat stof erbij, dat wilt wil wel. Na ruim drie maanden zei mijn arts dat mijn revalidatieperiode er bijna op zat. Ik antwoordde: ‘Hoezo klaar, ik kan er niet eens op staan! Als dat been niet meer herstelt, haal het er dan maar af’. Om mij heen had ik allang gezien dat andere revalidanten sneller herstelden en weer liepen, danzij een prothese. We kwamen overeen dat amputatie van mijn onderbeen de beste oplossing was. Een maand later was het ‘bijltjesdag’ en lachend reed ik de operatiezaal in.

Als dat been niet meer herstelt, haal het er dan maar af’.

Geen seconde heb ik spijt gehad, ik ben blij met mijn prothese. Wel was ik na de operatie benauwd dat er nog een stuk van mijn been af moest, omdat de boel opnieuw ging infecteren. Maanden liep ik met een soort stofzuiger aan mijn been om de bacterie eruit te krijgen. Daardoor duurde het lang voordat ik uiterlijk mijn prothese kreeg. Eenmaal met prothese ging het tot ieders verbazing razendsnel. Na tien dagen stond ik te dansen op een dancefestival, twee weken later liep ik hard en een maand later kon ik, na ruim een jaar revalidatie, eindelijk naar huis.

Grenzen opzoeken

Binnen defensie leer je je eigen grenzen op te zoeken, je kan altijd meer dan je denkt. Ik heb daar veel aan gehad. Een psycholoog had ik niet nodig, in Doorn hadden we elkaar. De jongens praten veel onderling, iedereen heeft in dezelfde situatie gezeten. Voor een ander is het lastig te begrijpen. Mensen vragen mij bijvoorbeeld: ‘ Wat deed je dan ook in die berm’ Weten zij veel dat een bermbom niet per se in een berm hoeft te liggen.

Ik werk nu als burger bij defensie, want als militair had het voor mij geen zin meer. Met een prothese mag je niet meer worden uitgezonden en daar doe je het natuurlijk voor. Verder kan ik alles met mijn prothese: voetballen, badmintonnen en zelfs parachutespringen in een wingsuit. De eerste keer heb ik in een windtunnel getraind om te kijken wat er gebeurt als je met 200 kilometer naar beneden dondert. Het oefenen was belangrijk, want je stuurt met je armen en benen en met de prothese kan ik niet sturen. Het ging hartstikke goed. De afgelopen acht maanden heb ik 250 sprongen gemaakt en in mei heb met de Nederlandse Kampioenschappen meegedaan.'

Prachtig toch, de enige wingsuit-parachutist met een prothese!

De gewonde Soldaat

Postadres

De Gewonde Soldaat
Postbus 100
3941 AC Doorn

Contact

Email: info@degewondesoldaat.nl

Bankgegevens

IBAN: NL88 INGB 0007121825
BIC: INGBNL2A
KvK: 55361935